O verdadeiro monte Sinaí

Non hai acordo na situación do verdadeiro monte Sinaí, onde disque Deus se lle apareceu a Moisés para lle entregar as táboas da lei (coas que se fixeron os tabots ou arquiñas da alianza - cfr. "Na procura da arca perdida de Ildura Eriz", Arqueotoponimia 2023). É dicir, o feito de que o Sinaí actual, tanto o monte como a península que leva o nome do monte, se veña considerando o auténtico Sinaí débese a que uns monxes no século III informaron de que tiñan atopado alí a zarza ardente, o que resulta materialmente imposible despois de 1.500 anos ardendo! Pero estas inventios brindan pingües beneficios dos peregrinos ás comunidades relixiosas, xa dende a época da viaxeira galaica Exeria, así que agora a ver quen é o valente que desmonta esta falcatruada.

Na nosa opinión, o verdadeiro monte Sinaí está na fronteira entre Irán e Kuwait. É o Jabal Sanam ou Jebel Sinam, o que se pode traducir como o "Monte do Ídolo"; haxiotopónimo que é unha posible alusión ó ídolo que adoraron alí os israelitas (Éxodo 32-4). É un domo salino non moi elevado pero que destaca no terreo chan da antiga Mesopotamia. O Jabal Sanam está a uns 150 km de Basora, preto de Nasiriya, onde se localizan as ruínas de Ur, a cidade de onde era orixinario o profeta Abraham.

Monte Sinaí na Arabia, arrodeada polo Mar Vermello. (C) Ranulp Higden, século XIV.

Moisés cornudo no "Mons Sinay"; sobre el, as "tabule testamenti". O monte sitúase tamén na península arábiga - Mapamundi da Catedral de Hereford, ano c. 1300. 

O monte é mencionado polo portugués Pedro Teixeira como lugar de paso para as caravanas que ían de Basora á Meca. Teixeira indica que "dizen que es abundante en fuentes", polo que coidamos que tería sido un lugar adecuado para erguer o campamento dos xudeus que se menciona na Biblia (Éxodo 19-2). Doutra banda, incluso Teixeira podería estar a informarnos de que o Gibel Sinam é o propio monte Sinai, aínda que tamén podería estar simplemente traducindo o substantivo árabe gibel / jabal / jebel: "llamado de los Arabes Gibel Sinam, que es el monte Sinam, a do antiguamente fue la primera Basora" (Relaciones de Pedro Teixeira, 1610).

Ceuta: un topónimo da Reconquista

Dedicado ós ceutís

A etimoloxía de Ceuta vense trazando dende o substantivo que encabeza a frase latina Septem Frates, "Os Sete Irmaos", que á súa vez traduce o grego Hepta Adelphoi, que se refería a unha liña de Sete Montes que se vían ó longo do paso polo Estreito de Xibraltar. Este nome xa era utilizado polos xeógrafos da antigüidade greco-latina, como Estrabón ou Pomponio Mela, aínda que non está claro se se referían con él á cidade de Ceuta ou a un accidente orográfico do estreito.

O célebre xeógrafo ceutí do século XI, Al-Idrisi, dicía que Ceuta tiña este nome por ser unha península cercada polo mar por todas partes, excepto polo seu estreito itsmo. O editor de Al-Idrisi, Dozy, indica que o étimo de Ceuta no que estaría pensando o xeógrafo musulmán sería, entón, o latín, saeptum, "cerca, recinto". Nós cremos, pola contra, que Al-Idrisi, estaría a pensar no latín cepta, (participio do verbo capio, "coller, tomar, conquerir") nunha das súas acepcións que significaba "cercada, acoutada" (da forma preferente capto, sae por exemplo o substantivo galego couto).

No centro, ruínas de Ceuta la Vieja no álbum da BVD "Atlas histórico y topográfico de la Guerra de África, sostenida por la nación española contra el imperio marroquí en 1859 y 1860".

Nin Septem ni Saepta

Çepta é a forma máis antiga que se coñece do topónimo, e ven sendo o participio do verbo latino capio, "coller, tomar por asalto, capturar". A forma do participio sen inflexión da vogal a é capta, e a forma inflexionada é cepta. Así se emprega na documentación galega medieval: "elegit dominus imperator sanctissimus Adefonsus qui multas provintias etiam et civitates ceptas a paganis [...]" (ano 840 - Braga) = elixiuse ó señor emperador santísimo Alfonso, que moitas provincias e cidades capturadas polos pagáns...

De Çepta pasouse a Çebta, e de aí á forma con vocalización do b implosivo, Ceuta, que non significa outra cousa que a cidade tomada, capturada, conquerida. Pero conquerida por quen? Vai ser difícil sabelo, posto que a cidade de Ceuta pasou por distintas mans: cartaxineses, romanos (Hispania Transfretana - ano 42), visigodos - bizantinos - visigodos (sucesivamente), musulmáns, portugueses (1415) e españois (1580). Mais como o seu nome romance está claramente vencellado nas fontes medievais á época da Reconquista, cremos que o adxectivo Çepta ("cidade capta") alude á súa captura polos pagáns mencionados nos textos cristianos, é dicir, polos musulmáns.

Tegra / Trega: a cidade fundada por Teucro

Di Helena de Carlos Villamarín que a presenza lendaria do grego-troiano Teucro en Galicia é especialmente singular porque "non vén a priori dada pola existencia dun topónimo ou dun xentilicio que favoreza a súa vinculación onomástica con ningún punto concreto da terra, menos aínda con Pontevedra". Noutros casos atópase certo parecido fónico entre o nome propio do heroe e o dalgunha cidade, e desta semellanza xurden as lendas fundacionais atribuídas ós heroes que retornan trala guerra de Troia: Ulises - Ulisipo > Lisboa.

O historiador Xustino contaba que Teucro no seu nóstos ou viaxe despois de finalizada a guerra de Troia, arribou a Gallaecia e asentándose nalgures deu o seu nome ó pobo. De Carlos volta insistir cunha pregunta retórica que responde negativamente: "o misterioso genti nomen dedisse non nos aclara moito: de que gens fala?, de que nome? Hai por algures uns Teucri?" ("O misterio do nome: etimoloxía e alegoría nas lendas de Troia", Estudos de Onomástica Galega VII, 2022). 

Parécenos evidente que se Teucro deu o seu nome a un pobo da Gallaecia este chamaríase *Teugra, ou sexa, Tegra > Trega, que é o nome dun famoso poboado fortificado da Idade do Ferro na foz do Miño (Pontevedra). Nada impide consideralo así, aínda que despois o topónimo se cristianizase como Santa Tecla. A mención nalgún documento medieval, que non logramos localizar, a unha posible forma "Teurga", tampouco é obstáculo para vencellala á etimoloxía *Teugra, a cidade de Teucro, pois as metáteses dos sons vibrantes son moi frecuentes (Teurga < Teugra).

Xustino tivo que referirse á grande cidade de Trega / Teugra, que lle soaría como o nome do célebre Teucro, e, ou ben creou nese momento a lenda fundacional etiolóxica, ou limitouse a repetir unha tradición máis antiga que vencellaba a fundación do castro e o seu nome a un dos heroes da guerra de Troia que puido ter chegado ata aquí na Idade do Bronce, por que non?

Estatuíña de bronce de Hércules. Probablemente é a que se atopou no Trega e logo foi vendida a Blanco Cicerón, doada por este ó Museo da Guarda e finalmente roubada (fotografía no Museo do Pobo Galego - col. Blanco Cicerón); coa man esquerda sostiña as mazás do xardín das Hespérides e coa man dereita (perdida) seguramente suxeitaba a clava. (Alberto Leyenda, "La pista perdida del Hércules de Santa Trega", Faro de Vigo, 7/12/25).

Paradise Lost

 Gravuras prehistóricas no Tadrart Rouge (Arxelia).

Baixo as patas das xirafas vese unha inscrición en alfabeto tifinagh, utilizado polos tuareg. É un sistema ancestral de escritura no que a dirección de lectura en principio é calquera (de arriba a abaixo, de abaixo a arriba, de esquerda a dereita, de dereita a esquerda), e case non se marcan as vogais, o que complica moito a interpretación dos textos unha vez transliterados. Pero grazas a que en posición final de palabra adoita sinalarse algunha vogal, como o puntiño ".", que se le como "a", sabemos que este texto lese de esquerda a dereita. Tamén aplicamos o principio xeral de que cada palabra ocupa unha liña, criterio que polo menos neste caso semella moi probable pola brevidade das liñas.

Transliteración e tentativa de adscrición ó léxico bereber:

1ª liña: ll a = Ialla / Allah = "Deus".

2ª liña: gh n h = gheenah [ > Yanna] = "Xardín, Paraíso".

3ª liña: r d = ard = "meseta, penichaira".

4ª liña: n = năy = "mirar, ver, observar".

A oración podería traducirse como "Deus (ad)mira a penichaira do Xardín do Paraíso". A sintaxe da frase é VOS (verbo - obxecto - suxeito) comezando polo tanto a lectura dende a parte inferior da inscrición. Podemos consideralo un texto relixioso de carácter mitolóxico no que se expresa a admiración que suscita a creación do mundo, acontecemento que se produciu, segundo o autor do texto, neste preciso lugar do plateau do Tadrart, que enlaza co de Tassili n'Ajjer, e que estaría a se representar nas gravuras do panel. O que non sabemos é se o autor anónimo deste texto consideraría á figura masculina coa lanza como o mesmo Deus, ou se cecais crería que era Adán?

Como os textos en tifinagh son bastante posteriores ás pinturas, non podemos asegurar que sexa certa a idea exposta polo seu autor, de que o Paraíso ou Xardín do Edén estivese no Tadrart-Tassili. É probable que o autor do texto se deixase impresionar pola beleza da escena representada miles de anos antes e a asociase ó versículo 1:31 do libro da Xénese, cando Deus contempla a súa creación xa finalizada: "e Deus viu todo o que fixera; velaí que era ben bo!". Mais se temos en conta que toda esta zona do Sáhara, antes da súa desertización, foi no Holoceno un auténtico verxel, regado por numerosos ríos que nacían nesta área montañosa, a dúbida da identificación do lugar co Xardín do Edén minimízase: aí están as gravuras das xirafas, as vacas de grandes cornos, hipopótamos, rinocerontes e crocodilos, que dan fe da fauna que habitaba nesta paisaxe, que precisaba dun medio abundante en auga.

A idea de Jean-Loic Le Quellec de que na arte rupestre do Sáhara se representaron mitos da creación e a orixe do mundo coincide tamén coa nosa lectura do breve texto. Non resultaría extraño que neste afastado lugar se conservase a tradición oral dos temas representados no seu arte rupestre, polo menos ata o momento no que un tuareg anónimo gravou o texto fai uns dous mil anos. Hoxe xa non sería posible, pois os tuareg esqueceron o significado das gravuras e consideran que as representacións antropomorfas dos paneis son jinn (diaños, xenios).

Resulta paradóxico que o lugar mítico no que se situou o Xardín do Edén, o Paraíso, sexa hoxe, máis ben, un Inferno, unha paisaxe desértica e de temperaturas extremas onde non é posible a vida.

Biledulgerid

Mentras esperamos que os investigadores da SAGA (Sociedade Antropolóxica Galega) comecen a publicar os resultados do seu traballo, froito da primeira expedición científica multidisciplinar ó Tassili n'Ajjer (Arxelia) dirixida polo antropólogo Rafael Quintía, que levaron a cabo en xaneiro deste ano, nós andamos a enredar na etimoloxía de Ajjer, e de paso, admirando as belísimas pinturas e gravados rupestres do Tassili, relendo a Jean-Loic Le Quellec, experto na mitoloxía prehistórica que se representa na arte rupestre, e lembrando a película do Paciente inglés. Podería existir algunha relación entre a arte rupestre do Tassili (Arxelia) e a de Gilf Kebir (Libia), onde o aristócrata húngaro Lázsló Almássy atopou a famosa Cova dos Nadadores?

Un dos moitos mapas de África que amosan o corónimo Biledulgerid: no medio, a tradución ó inglés "The Country of the Dates". (C) 1720, Herman Moll.

Na antigüidade o territorio onde se atopa o platteau de Tassili pertencía ó Biledulgerid ou "País das Palmeiras", nome árabe formado por Bilād (país) al-Jarīd (palmeira). Ocupaba toda a franxa baixo a antiga Berbería. Cremos que o nome é tradución directa do grego Phoinix, que tiña tanto o significado de "púnico" como de "palmeira", e sería lembranza do corónimo que nomeaba os territorios do antigo estado púnico de Cartago. O nome chéganos por primeira vez grazas a León o Africano (s. XVI: Descrición de África), autor que nos indica que o territorio coincidía co da antiga Numidia. Nesta hipótese etimolóxica, o etnónimo Ajjer / Adzjer dos tuareg (amazigh) do Tassili podería ser unha variante de pronuncia do árabe al-Jarīd, tradución do grego Phoinix, "púnico / palmeira". Biledulgerid equivalería ó País dos Púnicos / das Palmeiras, e non nos extrañaría moito que o mesmo al-Jarīd sexa o étimo de Alxer / Arxelia.

Moeda púnica de Sicilia, coa palmeira que caracteriza as emisións de Cartago.

(C) https://www.wildwinds.com/coins/greece/sicily/punic/i.html

Se observamos o mapa ampliándoo, vemos que na zona do Atlas sinálase un río, o Ghir, que baixa ata a terceira franxa territorial (Zaara Desart = deserto do Sahara) e a través de varios lagos vai unirse ó Nilo. En realidade o río Ghir sería a cabeceira principal do río Nilo, que nacería no Atlas. Esta idea foi predominante na antigüidade, defendida por exemplo polo rei númida Iuba II, un home cultísimo. Iuba mandou exploradores ata o Atlas e cecais ata o Tassili para atopar as fontes do Nilo, e tamén para seguir o seu curso, en parte soterrado ou formando uadis (cauces secos), ata Meroë (Roller, A Guide to the Geography of Pliny the Elder). Vitrubio mesmo tamén se fixo eco desta idea, e chama ó río Agger, o que pode ser unha translación do termo ger / djir, que na lingua dos tuareg significa "río" (Vitrubio, Arquitectura II, ed. e notas de Manzanero Cano). Nesta outra hipótese, o etnónimo Ajjer / Adzjer proviría da frase en lingua tamazig a ger / a djir, "o río", e Tassili n'Ajjer significaría "Meseta do Río".

Aínda que poida parecer unha idea fantástica, non podemos descartar totalmente a hipótese de Iuba II, Plinio, e outros autores da antigüidade, que sostiñan que a cabeceira principal do río Nilo estaba na Mauritania, á vista de que no actual deserto do Sahara houbo varios paleo-ríos antes da completa desertización da zona.

Pedra Cedeira

 

A Pedra Cedeira, situada no interior, no límite entre os concellos da Laracha e Cerceda, leva un nome que evidentemente non pode provir do latín cetaria, "viveiro de peixes", como sucede co nome da vila de Cedeira das Rías Altas, situada a carón da costa. No caso da Pedra Cedeira non podemos considerar que o litónimo (o nome propio da pedra) sexa un talasónimo, isto é, un nome de lugar vencellado ó mar e á actividade pesqueira.

A Pedra Cedeira, polo seu enorme volume e a situación liminal, posúe folklore e lendas asociadas. Segundo Manuel Ruibal os vellos contan "que no cumio desta pedra hai gravados o mapa dun tesouro, e tamén unha serpe que o garda". Imos explorar outras dúas etimoloxías, relacionadas co folklore das penas sacras.

Unha primeira posibilidade é que proveña do latín Petra desideria = pedra dos desexos. Da frase "Pedra desideria" pasaríase a separar o "de" ó interpretalo como preposición, o que daría "Pedra de Sedeira", e logo "Pedra Sedeira / Cedeira", corrixindo o son s por z ó supor que o s era unha mostra de pronuncia seseante, considerada vulgar. Neste suposto etimolóxico teriamos evidencia dun culto litolátrico adiviñatorio, como o que se practicaba na Mazafacha ou noutros penedos sacros, neste caso cecais botando pedriñas no cumio para que se cumpriran os desexos.

Outra posibilidade etimolóxica, moi vencellada á lenda do mapa e a serpe recuperada por Manuel Ruibal, é que o litónimo proveña da frase latina Petra siderea = a pedra sideral, das estrelas, celeste. Na evolución fónica tamén se tería producido a corrección do son s por z (Pedra Cedeira) pola mesma razón xa explicada. Nestoutra proposta etimolóxica consideramos que o mapa que habería no seu cumio podería ter sido un petróglifo cun conxunto de coviñas, interpretadas como estrelas. É dicir, un mapa cósmico gardado pola serpe mitolóxica que arrodea e custodia o mundo (o Uroboros grego, o Jörmungandr nórdico). Logo reinterpretado o mapa pola mentalidade popular como se fose o mapa dun tesouro. 

A familia do substantivo desiderium aparece con bastante frecuencia na nosa documentación medieval, tanto como nome común (desexo), nome propio (Desiderius), verbo (desiderare = desexar) e ata como nome de lugar ("in villa Nugaria inter Desideria Lamazales subtus monte Spino, iuxta rivulum Alister" - ano 904 Braga). Polo que respecta ó substantivo sidereum, tamén se documenta no noso corpus medieval, aínda que con menor número de casos; non obstante convén lembrar que o termo sidereum é esencial na nosa mitoloxía, xa que aparece na lenda de Setptemsiderus, a máis antiga lenda fundacional da Gallaecia, da que temos tratado no blog e nalgunha revista especializada, e que fornece evidencias dunha antiga crenza: a orixe mítica astral do país.

Fragunde e Freigonde

Fragunde (A Laracha) e Freigonde (Carral) son topónimos de orixe xermánica, provintes do nome feminino Fradegundia, que tería sido a dona das terras. O antropónimo aparece con bastante frecuencia no noso corpus medieval, dende o "Fradegunda deouota" ("a devota Fradegunda", ano 898 - Cuntis) ata o "uxor mea Fradegundia" ("a miña muller Fradegundia", ano 1126 - Lourenzá). Segundo Ana Boullón Agrelo o nome está formado polas raíces xermánicas FRAD, "intelixencia, espíritu", mais GUND, "loita". O significado literal do nome propio sería aproximadamente "a do espíritu combativo" ou "a intelixente na loita". Pode deducirse que o nome sería moi acaído para unha muller guerreira ou pertencente a unha sociedade moi militarizada como a xermánica.

O lugar de Fragunde da Laracha sitúase moi preto do castro pequeno de Montes Claros, A Mota, na parroquia de Vilaño. O Freigonde de Carral coñecémolo grazas ó avó de Manuel Ruibal, o señor Pepe do Curro, que garda na súa centenaria memoria o nome do Rego de Freigonde, que pasa moi preto do castro de Herves (parroquia de Beira), e nace nunha leira chamada Freigonde (na folla catastral aínda consérvase o microtopónimo). A forma Freigonde esta moito máis próxima ó etimo, máis conservada: tras perderse o -d- intervocálico por lenición, o diptongo de *Fraegonde pecha o seu segundo formante e a iode resultante inflexiona a vogal precedente - Freigonde.

Na esquina inferior dereita, a leira de Freigonde na folla catastral do Visor PBA.

A proximidade ós castros de toponimia formada con nomes de posuidores de orixe xermánica é unha constante que chamara a atención de Nicandro Ares. Tanto Manuel Ruibal coma eu mesma preguntámonos se os primeiros asentamentos suevos en Galicia non se terían formado en torno ós castros, ben co obxectivo de dotar de continuidade ós antigos centros de poder territorial pola relevancia que tiñan para a poboación, ou ben coa intención de manter baixo control os puntos estratéxicos, como asentamentos, mananciais, recursos (lugares onde se localiza a gran maioría da toponimia formada cos nomes dos posuidores xermánicos), o que probaría que á chegada dos colonos suevos (século V) a poboación autóctona vivía aínda mormente no ámbito dos recintos fortificados da Idade do Ferro.