A cabana do náufrago, de Francesco Benozzo

 I

Non lembro máis que vagas cousas invisibles

para min sempre as máis prezadas e familiares.

A luz cincenta dun mar sen barcos

se levara os últimos escollos

e o pouco de min que quedaba.

Vagas cousas invisibles e lonxanas

aquelas máis tristes e belas, cousas de sempre

que xamais pensara nas poder perder.

Mais os dados foran botados, as contas pechas

e tódolos soños, podres como cortizas,

aboiaban nas crebas ó longo do naufraxio.

Case nada para soster entre as mans,

nengún timón ou remo, nengunha xerra

nengún coitelo para cortar as redes.

Case nada máis, só frondes e sombras

só frondes tralo mar e o meu folgo,

tralo meu folgo e o sol do noroeste

e algún ferragacho do mundo que se foi.

(C) Dolores González de la Peña.

II

Así cambiou, rapidamente, a miña vida

dende o día no que, asinado o meu pacto co silencio,

decidín desafiar solitario

a parodia dun mundo sen amenceres

e convertinme nunha voz imaxinaria

sen tempo, sen mudamento,

para recoller as frondes, unha a unha,

con xestos cada vez máis meticulosos

no alcatrán pegañento dos fracasos.

Dende entón, só vagas cousas invisibles

me salvaron dos estraños ollos desorbitados

das criaturas mariñas brancas de sal

que imitan herbas e raíces.

Dende que fun dobregado nesta derrota

as vagas cousas invisibles parecían dicirme

"isto é o que queda de ti; ninguén se entremeta".

(C) Urbano Lugrís.

III

Pasei alén dos cemiterios en miniatura

de mundos e mundos, silandeiros, sempre atentos

pasei alén das ribeiras de cobalto

de abras imaxinarias de ferruxe.

Agora non máis, agora xa non aquí: o azul

refrescou o ceo sen incendios

mentres me esgotaba – olgas tecidas –

na inocencia inmóbil e enguedellada

das máis tímidas criaturas – sombras alongadas –

mentres me movía cunha pisada crebada

na luz silenciosa do amencer.

Non te rendas, non te inquietes

polo lume que deixou de te quentar

non te rendas ó que quedou atrás

a aquel formigueiro de planetas

nas noites estreladas sen lúa.

Chegaches ó punto no que mesmo os talos

os talos das herbas, como ondas discordantes,

acadaron un límite: chegaches

ó punto no que ás puras oscilacións,

como provincias, como lagoas tristeiras,

como norma de neve e de beleza,

non lles queda outra que manterse ou renunciar:

rapidamente, aflixidas, indiferentes.

Era unha primavera queda, inqueda

aquí, entre a chuvia oracular e os campos:

era o outono da escuridade sempre ó redor

era eu, no murmurio do naufraxio.

(C) Urbano Lugrís.